این مقاله به‌صورت مرور سیستماتیک ادبیات، به بررسی نقش هوش مصنوعی در تأثیر بر دو محور اصلی «بهره‌وری کاری» و «کیفیت زندگی کاری» در میان مدیران می‌پردازد. با توجه به گسترش سریع ابزارهای هوش مصنوعی در محیط‌های مدیریتی و همچنین افزایش نگرانی‌های مربوط به تأثیرات روان‌شناختی و اجتماعی این فناوری، شناسایی یافته‌های موجود و شکاف‌های پژوهشی ضرورت اجتناب‌ناپذیری است. پژوهش حاضر با استفاده از استراتژی جستجوی چندپایگاهی (در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، Google Scholar و IEEE Xplore)، و با معیارهای ورود و خروج مشخص (سال انتشار: ۲۰۱۵–۲۰۲۵؛ نوع مطالعه: تجربی، نظری و مروری؛ زبان: انگلیسی و فارسی)، ۴۲ مطالعه معتبر را انتخاب و تحت تحلیل تماتیک قرار داد. یافته‌ها نشان می‌دهند که هوش مصنوعی از دو دیدگاه تضادی عمل می‌کند: از سوی، با خودکارسازی فرآیندهای اداری، کاهش بار شناختی و بهبود سرعت تصمیم‌گیری، به بهره‌وری مدیران کمک می‌کند؛ از سوی دیگر، با ایجاد اضطراب فناوری، اتلاف مرزهای کار و زندگی، و افزایش انتظارات غیرواقع‌گرایانه، کیفیت زندگی کاری را تحت تأثیر منفی قرار می‌دهد. عواملی مانند سطح تسلط فناوری، فرهنگ سازمانی و سبک رهبری به عنوان تعدیل‌کننده‌های قوی شناسایی شدند. شکاف‌های مهم شامل کمبود مطالعات طولی، تمرکز بیش‌ازحد بر محیط‌های غربی، و نادیده گرفتن جنبه‌های اخلاقی همکاری انسان-ماشین است. این مقاله پیشنهاد می‌کند که مفهوم «کیفیت زندگی کاری» باید در مدل‌های هوش مصنوعی به‌صورت پارامتر طراحی در نظر گرفته شود، نه به‌عنوان پیامد پس‌رو.

هوش مصنوعی بهره‌وری کاری کیفیت زندگی کاری مدیران مرور ادبیات.